نام دوره: احیای قلبی و ریوی                                               ساعت دوره: 20ساعت

فهرست مطالب

1- اهداف

2- مقدمه

3- کلیات

     الف- انديكاسيون­هاي احیاء قلبي – ريوي

     ب- علایم ايست قلبي

     ج- مرگ ناگهاني قلبی

     د- ايست تنفسي

4- مراحل  CPR

5- حمايت اوليه از حيا ت

     الف- تشخيص عدم هوشياري

     ب- فرياد كمك و وضعیت قرار گیری بيمار:

     ج- برقراري راه هوايي

     د- بررسی وضعیت تنفسی

     ه- تنفس

     و- بررسي گردش خون

     ز- ماساژ قلبي

6- اقدامات پيشرفته حفظ حيات

     الف- برقراري راه­هوايي

     ب- مانيتورينگ قلبي

7- دارو درماني در CPR

     الف- اكسيژن

     ب- اپي­نفرين

     ج- سولفات آتروپین

     د- بیکربنات سدیم

     ه- لیدوکائین

     و- آمیودارون

      ز- برتيليوم توسيلات

     ح- كلريد كلسيم

     ط- ايزوپروترنول

8- استراتژیهای دفیبریلاسیون بیماران

9- درمان­ ضميمه­اي در CPR

10- عوارض CPR

11- عوامل مؤثر بر CPR

     الف- عوامل مؤثر بر CPR موفق

    ب- معيار پايان CPR

     ج- علایم CPR ناموفق

12- اقدامات بعد از احیاء موفق

13- عوارض بعد از CPR

14- نكات كليدي

15- منابع

16- خودآزمایی

مقدمه :

پیشنهاد شده است به جای اصطلاح احیاء قلبی – ریوی از اصطلاح CPCR به جای واژه آشنای CPR استفاده شود. تا قبل از دهۀ 50 تكنيك­هاي اندكي از احیاء قلب و ريه  (CPR) شناخته شده بود. CPR مدرن از دهۀ 60 شروع و تحقيقات براي احیاء مغزي بعد از ايست قلبي از دهۀ 70 آغاز گشت. اين اعمال CPR  را به احیاء قلبي- ريوي – مغزي Cardiopulmonary cerebral (CPCR)  بدل نمود كه هدف مهم آن برقراري فعاليت قلب و ريه و حفظ عملكرد مغز مي­باشد.

  هر روز ما شاهد توقف قلب تعدادی از انسان ها هستیم و برای بسیاری از افراد این قطع ضربان زودهنگام است و قلب این گروه سالم تر از آن است که بمیرد.  ما می توانیم با اقدام به موقع قبل از اینکه مغز دچار آسیب جدی و دایمی شود، فعالیت قلب را بازگردانیم .

  مهمترین هدف احیای مغزی است . اولین مرحله برای رسیدن به این هدف به کار انداختن مجدد کار قلب است . تنها در صورتی می توان به احیاء مغزی موفقیت آمیز دست یافت که گردش خون و تهویه خود به خودی به سرعت بازگردانده شود.

 گذشت زمان تمام جنبه های CPR را تحت تاثیر قرار می دهد و نتیجه نهایی را تعیین می کند. با گذشت هر دقیقه از ایست قلبی – ریوی ، احتمال برگشت به شدت کاهش می یابد. مغز تنها برای ده ثانیه اکسیژن کافی دارد. اگر ضربان قلب و جریان خون متوقف شود . بیمار بعد از 15 ثانیه آگاهی خود را ازدست داده و بعد از 30-60 ثانیه تنفس او متوقف خواهد شد. کاهش سطح هوشیاری، ازبین رفتن نبض وفشارخون بلافاصله پس از ایست قلبی اتفاق می افتد. هرچه از ایست قلبی بگذرد خطر آسیب مغزی جدی تر شده وبعد از 6-4 دقیقه اگر جریان خون برقرار نشود، مرگ مغزی غیرقابل برگشت اتفاق می افتد.