نام دوره:اصول برقراری ارتباط                             ساعت دوره: 22 ساعت

فهرست

1- اهداف رفتاری

2-  پيشگفتار

 3- فرآيند ارتباط

     الف- تعريف ارتباط

     ب- عوامل تشكيل‌دهنده‌ ارتباط

     ج- ايجاد ارتباط مؤثر

     د- ارتباط با بيمار

4-  انواع ارتباط

     الف- ارتباط كلامي

     ب- ارتباط غيركلامي

      ج- ارتباط كتبي

      د- ارتباط از طريق خلاقيت‌هاي هنري

      ه- ارتباط موقعيتي

       و- ارتباط نشانه‌اي

5-تكنيك‌هاي ارتباط درماني 

       الف- يادگيري ارتباط

        ب- انواع روش‌هاي ارتباط

        ج- عوامل مؤثر در برقراري ارتباط            

        د-  مراحل ارتباط

6-  موانع ارتباط

7-  خلاصه

8- منابع

9- نمایه

10- خودآزمایی

پيشگفتار

از آغاز خلقت، آدم‌ها با هم ارتباط داشته‌اند؛ با اين كه تكنولوژي و فنون علمي و وسايل ارتباطي مانند تلفن و تلگراف، ماهواره و وسايل نقليه‌ي تازه و جت‌هاي مافوق صوت، به وجود آمده و ارتباط با مردم را وسيع‌تر، نزديك‌تر، سريع‌تر و سهل‌تر كرده، اما از آن‌جا كه سرنوشت انسان‌ها و كشورها بيشتر بر يكديگر اثر مي‌گذارد و انسان را محكوم به ماشينيسم مي‌كند، برقراري رابطه‌ي دوستانه بين اشخاص هر روز مشكل‌تر مي‌شود، زيرا زندگي انسان چون گذشته محدود به مكان معين و افراد مشخص نيست.

مهاجرت به شهرهاي بزرگ و كشورهاي دور دست و تماس با افرادي كه زبان و رسوم ديگري دارند نیاز به کسب مهارت ارتباط را به وجود مي‌آورد ؛ از طرفي هر شهري داراي روانشناسي خاصي است؛ در شهرهاي كوچك به علت محدوديت محيط و آداب و رسوم، مشکلات ارتباطی چندان نمودی ندارد .اما در شهرهای بزرگ بعلت وجود آزادی های فردی ،تنوع فرهنگی و... مشکلات ارتباطی پیچیده تر می باشد. در نتیجه افرادی که بخصوص از شهرهای کوچک با روستا به شهرهای بزرگتر جهت کار یا انگیزه های دیگر مهاجرت می کنند در برخورد با این وضع دچار اختلال سازش خواهند شد.

براي ايجاد سازي و رابطه‌ي دوستانه با ديگران لازم است شخص ابتدا خود و ديگران را خوب بشناسد؛ عامل اصلي درك خود و ديگران، تجارب زندگي است كه از راه مشاهدات و تجارب شخصي و يا ماجراهايي كه براي ديگران اتفاق افتاده است به دست مي‌آيد. هر كس بايد سعي كند در خود «ظرفيت روانشناسي» يعني توانايي فهم و قدرت درك احساس و انگيزه‌هاي بشري را به وجود بياورد و درك و فهم مردم آغاز راه تعليم و تربيت بهداشت رواني است كه احتياج به مهارت در مشاهده‌، گوش دادن و صحبت كردن دارد.

به طور كلي اداي كلمات، طرز صحبت كردن؛ حركات صورت، بيان اميال، اشاره و حتي حركات بدني همه وسايلي است براي برقراري رابطه و صحبت كردن وبیان مقاصد و افكار شخصی است.

قيافه و آهنگ صداي شخص، ميزان صوت، حركات بدن و اجزا صورت در طرف مقابل اثر مي‌گذارد و اغلب مشاهده شده است كه اين علايم و اشاره‌ها واكنش شديد‌تري را ايجاد مي‌كند تا خود مطالب، زيرا وقتي كه خود شخص واقف به اجراي اداي كلمات است بهتر و بيشتر عكس‌العمل شنونده را درك مي‌كند.

به بيان ساده‌تر همه‌ي كارهاي ما نوعي ارتباط است، ارتباط كليه‌ي رفتارها، حركات و اشارات ما است و ما هر روز به گونه‌هاي مختلف با يكديگر در ارتباط هستيم و انديشه‌ها، احساسات و تمايلات خود را به يكديگر منتقل مي‌كنيم. ما ارتباط برقرار مي‌كنيم تا: 

-     اعتبار و احترام كسب كنيم.

-     عقايد و احساسات خود را ابراز كنيم.

-     به يكديگر كمك كنيم و به توافق برسيم.

-     ديگران را بفريبيم و تقلب كنيم.

-     با ديگران دوست شويم و تحسين كنيم.

-     دست نياز دراز كنيم و مبادله و معامله و تحصيل معاش كنيم.

-     اطمينان حاصل كنيم و از بحران‌ها جان سالم به در بريم.

-     جنگ كنيم و شكواييه بگوييم و .................